Ellerim varmıyor artık tenine
Gözlerim göremez oldu hayalini
Kalbimi hiç sorma,kaybolmuş, unutulmuş şehir harabesi misali,
Soğuk duvarların arasında arar durur parçalarını.
Derin,dipsiz okyanuslara atsalar bedenimi
Çırpınıp kaçmak,kurtulmak dahi istemez.
Düşüncelerime çekmişim up uzun bir duvar
Benliğimde tek bir düşünce kalmış senden geriye...
O da sırra kadem basmış,soğuk kış gecelerinin derinliğinde,
İşte bu uzun dondurucu gecelerde,ne kenarda yanan soba,
Ne mumun alevi,ne bir kaç arkadaşın varlığı ısıtamadı kalbimi,senin bir tebessümünün yanında.
Yok şimdi hiçbirşey,tadı yok bu fani dünyanın.
Kalemi mürekkebe her daldırışımda sanki benden çekiliyormuşçasına bitiyorum...
Yazacak o kadar çok şey var ki ama ellerim titrer oldu artık,
Birkaç damla gözyaşı bırakmadan birşeyler yazamaz oldum...
Güçlüyüm fakat "Sen" dediğimde herşey duruyor ve bütün gücümü kaybediyorum.
Sensiz yaşamayı öğrendim ama kabul ettiremediğim ve bile bile kandırarak,tıpkı sen varmışçasına yaşamayı da öğrettim kendime...
Deli değilim...
Sadece olduğum gibi benim...
Ve de ben,ben olduğum için hep "Sen" dedim...