Bir menekşe bahçesi hayal ediyorum aklıma sen geldiğinde.
İçinde geiyorum tek başıma ve sadece düşünüyorum. Düşündükçe hayal ediyor hayal ettikçe hüzünleniyorum.
Taaaa ki o hayalden kurtulup bir menekşenin gülümseyişine kadar.
Sanki duyar gibiyim ! Menekşede gülümser mi be diyorsun ?
Evet gülümser.....
Ancak sen hayal edersen gülümser.
Bir tebessüm yakaladıktan sonra yürümeye devam ediyorum ucsuz bucaksız bu bahçede...
Arada menekşelerle konuşuyorum tıpkı seninle zamanında yaptığımız gibi..
Tek fark var ! Ne biliyor musun ?
Sen bana dert verirken onlar huzur veriyor...
Ucsuz bucaksız sandığım bahçenin sonuna geliyorum ne olduğunu anlamadan...
Menekşelerin hepsi soluyor ve arkama bile bakmadan terkediyorum onları !
Tıpkı seninde beni apansız terkedişin gibi....