SoNBaHaR Siir ve duz yazi grubu...:  Forum: Vivo Per Lei*

Nasıl kokar limon çiçekleri bilir misin? Nar dalında nasıl üşür? Nasıldır özlemek ve yaşamak? Hangi tuzaklar ölüm sancağıdır görebilir misin? Kimi zaman bir kahveyle, kimi zaman bir sigarayla , kimi zamanda uzak bırakılan dostları anımsayarak geçiyor yıllar… Yüreklerimiz hep vardiya yalnızlığı içinde. Umutlarımızı çaldırmamaya çalışıyoruz yas kalabalığında geçmesin diye ömrümüz. Sevinçler örtülmüş, yazgımız korkuya yenik düşmüş. Patricia Kaas’ın hüzünlü şarkısı bitmiyor!..

Hani tan çiçekleri kuşanmış kurban ateşleri vardır babamın geldiği topraklarda, işte hayat şimdi onlara benziyor… Toprağın ve yıldızların kokusu çoktan unutuldu buralarda… Aşkı da unuttular, sabah sevişmelerini de… André Breton’un dediği gibi, suçların okyanusunda şiir okumayı bile unuttular…
“Kalınlaşan bir duvardı aramızda gece
Seçerdim o karanlıkta göz bebeklerini
Mest olur, mahvolurdum nefesini içtikçe”
Şimdi uzak bir dağda kar kokusunu içine çekiyor olmalısın… Bense burada bu yağmurlu ve hüzünlü Milano akşamında; çiçek açan mevsimleri, Corianza’da yağmurdan kaçmak için koşuşturan insanları seyrediyorum… Senin tedirginliğini bir tek ben anlarım, bilir misin?

Limon, şeftali, nar, iğde ağacından bir sevda olmalı yaşam! Yağmur dindi, ay ışığı vurdu odanın içine. Gecenin soluk alıp vermeye başladığı bir saatte, bir otel odasından bozma dört kişilik bir evde beşinci kişi olarak pencereden kenti seyrediyorum. Yıllar önce bir yazı okumuştum; “Git Aç Kapıyı”… O geldi aklıma…

Git aç kapıyı! Uzun uzun bak ağaçlara, kuşlara, çiçeklere, sulara, ormanlara… Bak tomurcuklar açtı, aşk çiçeklendi; kokusu ve taç yaprakları şenlikli…

Git aç kapıyı! Belki mavi bir rüzgârdır esen; bir çığlık, belki bir denizdir konuşan; uzakta bekleyen âşık bir kadındır belki…

Git aç kapıyı! Gitmek için sevdiğim kadının yanına, o tarçın kokan evlere, o şehirlere… Baba toprağından bir şairi bekledim; Miroslav Holub’u… En azından halimden anlayan biri lazım diye…


*Onun için yaşıyorum