Forumlar:  Okuma: falcı

efsunlu bi şizofrenin anıları 1
-yola bi kez giren bunun getirdiği sorumluluktan kaçamaz,aynana astığın o sabitin dediği gibi nereye gidersen git bu değişmeyecek.
şaşalamıştım,gelecekteki başarılarılarınızı sıralamasını beklediğiniz bir falcıdan
asla beklemediğiniz ama derinlerde hep umduğunuz bi durumdu.
'-yol bitmez kendini kendinden başkasına anlatamazsın.ormanın yandığını gördün artık bu yangından kaçamazsın,kendini öldürmen gerek.'sustu onunla beraber her şey sessizliğe karıştı.masanın üzerindeki tozları bile hissedebiliyordum.olası geleceğimi imleyebileceğim bi noktadaydım,zaman önümde duruyor ona karışabileceğimi anı yakalamamı bekliyordu sanki...
sonra beklenmeyen bi şey oldu,bi ses duydum. ceyda konuştu
kaçırmıştım o an gelmiş ve ben bi sonraki anı beklemiştim.falcı artık bana bakmıyordu yavaşça haraket etmiyormuş gibi süzülerek yan masaya geçti
ceyda bana dönerek istemediğim insanları yanımdan uzaklaştırma konusundaki yeteneğime hayran olduğunu söyledi bense ona bakarak bundan emin olmadığımı düşündüm.

makas...

saçmalığa muhattab olmak mı saçmalayan olmak mı
ikinci şıkkı seçiyorum

beceri... tuhaf bi kelime gibi gelmiştir bana hep,
aldığı bazı eklerde sorun var.

yetenek? o da beceri gibi benim uzak olduğum kelimelerden
çağrışımı bi kenara bırakabilirsem aradığım kelime kendini gösterir belki...

eskiden pirinç halkaları olan bi sandığımız vardı.arasıra gözlerimi sandığa diker onu arka bahçeye gömmeyi hayal ederdim.
böylece neredeyse tüm mahhalle çocuklarının oyun alanı olan o geniş arsa
kenarları ufalanarak bi adaya dönüşeçek,sonraları hayranlık duyacağım düşmanım (john long silver) dan önce adaya ayak basıp hazine sandığına
ulaşacaktım.
sandığı hiç bi zaman gömmedim ama bana o düşleri kurduran kitabın
tek gözlü, tek bacaklı kötü kahramanını anlatan başka bi kitap okudum.

define adası'nı bulmaya hiç bi zaman o kitabı bitirdiğim an kadar yaklaşmadım.
tıpkı arka bahçene gömülü bi hazineyi uzaklarda aramak gibi...

rivayet odur ki;tomambay ordusu dağıldığında yanında kalan bin kadar sadık adamıyla muzaffer yavuz'un yağmalamakla meşgul olduğu şehre bi yıldırım baskını yapar.
kaybadeceği baştan bellidir ama o son bi umutla yavuz'a ulaşıp tüm barış çağrılarına aldırmayan bu padişahı kendisi ile beraber yolun sonundaki açıklığa gönderebileceğine inandırmıştır kendini.
yağmaya dalmış ordu ilk başta dağılırmış gibi olmasına rağmen toparlanır
ve tomambay sağ ele geçirilir.

ve bi şehir efsanesine göre; kendisini yakalayan yeniçeriler kıyamaz bu soylu sultana yavuz'a pek çok sefer yaptıkları gibi ricacı olurlar ama sultan ricaları duymaz hatta tomambay'ı görmek dahi istemez.
ilmik hazırlanmış ama hiç bi yeniçeri hamle yapmamıştır tutukluya
bu yüzden ilmiği boynuna kendisinin geçirdiği anlatılır...

gün başlamak üzere ve ben yine uyuyamıyorum.

eski tarihli şiirleri bozup yeniden kuruyorum.

aslında bi oyun bu,filmin inmesini beklerken yapacak bi şey tıpkı yazmak gibi...

bi değişiklik var yine de özlem şarkıları muhatabım değil örneğin
içki su gibi akmıyor boğazımdan aşağı,ah yine sarhoş oluyorum olmasına.

yaz gecelerinin keyfi yeniden belirdi sanki,devrik cümleler kurup
biraları deviriyorum yeniden,bi düğün sonrası duvarda oturup
tekrarlanan anıları dinliyorum arasıra baş sallayarak.

bi tür yer değiştirme arkadaşlar bunca katlanmanın acısını çıkarıyorlar sanki
yine de hala sıkılmış değilim baş sallanan sözleri hep sevmişimdir zaten.

absent diye bi içkinin geyiği dönüyor nicedir,
az daha deneyecektik alkol oranına bakıp vaz geçtik
tuz ve limon bile işe yaramaz gibi geldi...

bazı eski rock parçaları nasılda güçlerini koruyorlar hala üzerimde.

'beni başa sar ve bırak öyle kalsın'
met-üst

yeniden başlamayı seviyorum her şey ters gittiğinde sorun başkalarının
tahammülü olmadığı anlar tabi..

'şehir'de anlatılana inanıyorum inanmasına,
tamam o kadar da değişmedim hala aynı yalanlardan
oluşan adamım ama hep yeniden başlamaya dair saf bi inancım var yine de..